Ομιλίες

      ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

      Επιτρέψτε μου, όμως, να σχολιάσω για λίγο και εγώ την ομιλία του συναδέλφου του κυρίου Προκόπη Παυλόπουλου, στον οποίο εύχομαι για την ονομαστική του γιορτή.

      Κύριε Παυλόπουλε, θα συμφωνούσα και εγώ ότι πρέπει να πούμε «όχι» στο λαϊκισμό, «όχι» στην ανευθυνότητα και «όχι» στην παραχάραξη της αλήθειας. Επομένως, «όχι» στη σημερινή πολιτική που ακολουθεί το κόμμα σας και ο Αρχηγός σας, διότι αυτό κάνετε. Αυτό κάνετε και σε αυτή εδώ την Αίθουσα.

      Ξεχάσατε τι είχε γίνει από τις κυβερνήσεις σας στο ασφαλιστικό. Άκουσα σήμερα ανθρώπους, άκουσα Βουλευτές σας, καθόλα έντιμους συναδέλφους, αλλά τους άκουσα να λένε πράγματα που έλεγες: Αυτοί δεν ήταν Βουλευτές και Υπουργοί την περασμένη περίοδο; Δεν ξέρανε τίποτα; Δεν συμμετείχαν πουθενά; Δεν είχαν κάνει νόμους και παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό;

      Λοιπόν, το να χύνετε κροκοδείλια δάκρυα δήθεν για τον εργαζόμενο –γιατί είναι δήθεν- δήθεν για το συνταξιούχο και δήθεν για τη μητέρα, χωρίς να έχετε κάνει τίποτα και όχι μόνο να μην έχετε κάνει τίποτα όλα τα χρόνια πριν, αλλά να έχετε φροντίσει να καταστρέψετε κυριολεκτικά το σύστημα και να το οδηγήσετε σε αδιέξοδο, φτάνετε στο σημείο να μην σας πιστεύει κανένας. Γι’ αυτό και η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει αυτή την εικόνα.

      Ακούστε, ο Πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου κάνει μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να σώσει τη χώρα. Κάνει μια πολύ μεγάλη προσπάθεια μαζί με τους Υπουργούς και μαζί με όλους μας για να εξασφαλίσει ότι η χώρα αυτή, ο λαός αυτός θα μπορεί να ξαναμπεί στο δρόμο της προόδου, να ελπίσει και πάλι, να χαμογελάσει και πάλι, αντί της σημερινής μαυρίλας και της φοβικότητας που υπάρχει και στην οποία οδηγήσατε με την πολιτική σας.

      Τουλάχιστον, στηρίξτε αυτή την προσπάθεια. Δεν θέλετε να τη  στηρίξετε; Τουλάχιστον, δώστε ανοχή. Δεν θέλετε να δώσετε ανοχή; Τουλάχιστον, μην κάνετε λαϊκισμό και ανευθυνότητα. Τουλάχιστον, μην κάνετε λαϊκισμό και ανευθυνότητα μιμούμενοι σε πολλές περιπτώσεις τη ρητορική της παραδοσιακής Αριστεράς.

      Εκεί έχετε φτάσει. Πραγματικά δεν αναγνωρίζει κανείς τη σημερινή εικόνα –το χάλι θα έλεγα- της Νέας Δημοκρατίας. Βεβαίως, κύριε Παυλόπουλε, υπό αυτή την προϋπόθεση υπάρχει και ο υπεύθυνος. Υπάρχει ο σιωπηλός υπεύθυνος. Υπάρχει ο μέγας υπεύθυνος, αυτός που είχε την τύχη της χώρας για έξι χρόνια στα χέρια τους και σήμερα δεν έρχεται ούτε να μιλήσει στη Βουλή, αν μη τι άλλο να υπερασπίσει αυτά που έκανε, αν μπορεί να τα υπερασπίσει ή να απολογηθεί και να ζητήσει συγνώμη από τον ελληνικό λαό για την κατάντια που υπήρξε. Αυτή είναι η κατάσταση, δυστυχώς.

      Κύριε Υπουργέ, χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί έγινε πράγματι μια πάρα πολύ σημαντική δουλειά στον τομέα για το ασφαλιστικό όλες αυτές τις ημέρες και στην Επιτροπή και στη Βουλή. Αυτό το δεκαπενθήμερο, εικοσαήμερο που ξεκίνησε με το εργασιακό και καταλήξαμε εδώ που καταλήξαμε, νομίζω ότι ήταν πολύ διδαχτικό για όλους μας.

      Νομίζω ότι είμαστε περήφανοι που μπορούμε να πούμε ότι με μια πολύ καλή συνεργασία μαζί σας όλοι οι Βουλευτές μας, όλοι οι άνθρωποι της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., από τον εισηγητή μας τον κ. Μόσιαλο μέχρι το νεώτερο Βουλευτή, δώσαμε μια μάχη προκειμένου να γίνει το ασφαλιστικό όπως πρέπει, ώστε και να εξασφαλίσει τη σωτηρία του συστήματος, αλλά από την άλλη να δείξει ότι υπάρχουν πάντα περιθώρια για ζητήματα που συνδέονται και με την αποτελεσματικότητα και την κοινωνική ευαισθησία και τη βαθιά πίστη μας σε ένα σύστημα που είναι κοινωνικό ασφαλιστικό.

      Θέλω να σημειώσω με ιδιαίτερη ικανοποίηση και πάλι μια και μιλάμε επί των άρθρων τις εγγυήσεις των επικουρικών και των άλλων συντάξεων, οι οποίες έγιναν με την προχθεσινή παρέμβαση, το γεγονός ότι παραμένει ανοιχτή η προοπτική για την αποκατάσταση της 13ης και της 14ης σύνταξης και μάλιστα και με πρωθυπουργική δέσμευση ότι με τη βελτίωση της οικονομίας θα αποκατασταθεί αυτό το μείζον ζήτημα απέναντι στους Έλληνες συνταξιούχους.

      Θέλω να σημειώσω ως ιδιαίτερα θετική τη σημερινή σας παρέμβαση για τη διαιτησία, που ήρθε στη συνέχεια των εξαγγελιών σας και των δικών μας παρεμβάσεων για την ανάγκη να βρεθεί μια λύση μέσα από το διάλογο των κοινωνικών εταίρων.

      Βεβαίως, θέλω να σημειώσω ότι τόσο εσείς, όσο και ο Υπουργός ο κ. Κουτρουμάνης, προχωρήσατε σε πολλές βελτιώσεις, εξαντλώντας τα περιθώρια που αντικειμενικά υπήρχαν και για τα όρια ηλικίας και για τα άλλα ζητήματα που τέθηκαν -και σωστά τέθηκαν- και από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατά κύριο λόγο, αλλά βεβαίως και από τις άλλες δυνάμεις για να μην αδικήσουμε και τις προσπάθειες που έγιναν από τους άλλους συναδέλφους.

      Θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό το διάλογο που έγινε στη Βουλή, τιμά το Κοινοβούλιο και θεωρώ ότι δίνει μια απάντηση σε όλους εκείνους που νομίζουν ότι είμαστε δήθεν επιστρατευμένοι, όπως είπε κάποιος συνάδελφος το πρωί ή άφωνοι ή άβουλοι ή άλαλοι, το αντίθετο αποδείχθηκε.

      Αποδείχθηκε ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε και τη δύναμη και τη θέληση να συμβάλλει σε έναν ουσιαστικό διάλογο, σε μια ουσιαστική δουλειά για ένα σύστημα σωστό, βιώσιμο, που δεν θα αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι, όσο το δυνατόν μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες δίκαιο και μάλιστα και ευαίσθητο σε πάρα πολλά σημεία παρά τις βίαιες προσαρμογές  που λόγω του Μνημονίου υπάρχουν σε άλλα απέναντι στους Έλληνες.

      Θεωρώ ότι και μετά την έξοδο της χώρας από την κρίση εκείνα τα σημεία που παρέμειναν σημεία βίαιης προσαρμογής, οι μητέρες είναι ένα απ’ αυτά, θα μπορούν και πάλι να βελτιωθούν και να αλλάξουν γιατί τα χρωστάμε στον ελληνικό λαό.

      Κλείνω, λέγοντας και πάλι ότι πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη σοβαρά και τις διαμαρτυρίες που ακούγονται από τους πολίτες. Θέλω να συμφωνήσω με όλους όσους είπαν κάτι τέτοιο. Δεν ομιλώ μόνο για την ηχηρή διαμαρτυρία των συγκεντρώσεων ή των απεργιών που γίνονται, ομιλώ και για τη σιωπηρή διαμαρτυρία που ίσως πρέπει να ρίξουμε το μεγαλύτερο βάρος. Εκείνη τη διαμαρτυρία που οι πολίτες την κρατάνε μέσα τους, εκείνη που καμία φορά όταν πηγαίνουμε σε μια ταβέρνα ή σε κάποιο μαγαζί και τη βλέπουμε στα πρόσωπά τους που είναι μια έκφραση ερωτήματος, σιωπηρής αποδοκιμασίας, φόβου, ανασφάλειας, ερωτημάτων για το αύριο. Οφείλουμε και αυτό να το καλύψουμε.

      Δεν είναι τόσο μαύρη η κατάσταση. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή μέτρα, τα οποία αρχίζουν να αποδίδουν και να δημιουργούν ελπίδες και προοπτικές για το αύριο. Να σας πω και κάτι. Υπάρχουν και πολλά σημεία που αδικείται η σημερινή πολιτική της Κυβέρνησης.

      Σήμερα στην Επιτροπή ψηφίσαμε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία το νόμο για την ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, των υπερχρεωμένων καταναλωτών. Επίσης, αυτές τις ημέρες είχαμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε και θα έρθει γρήγορα στην επιτροπή, το κομμάτι για την ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων. Είδαμε τα άλλα μέτρα σας για τον Ο.Α.Ε.Δ., τα παρουσιάσαμε κατά τη διάρκεια της συζήτησης, που έχουν να κάνουν με το νέο άνεργο, που θα του δημιουργήσουν ελπίδα ζωής και προοπτικής.

      Όλα αυτά τα ζητήματα αδικούνται και χάνονται μέσα από μια λογική που θέλει να καταλογίζει μόνο τα άσχημα και τα κακά, τα φοβικά και τα ανασφαλή. Δεν είναι μόνο έτσι. Βεβαίως, όμως και χρειάζονται συμπληρώσεις, βεβαίως πρέπει να ρίξουμε ιδιαίτερο βάρος ότι υπάρχει σχέδιο, ελπίδα και προοπτική, όπως ανέφερε και χθες ο Πρωθυπουργός.

      Νομίζω ότι αυτό το σχέδιο με επικέντρωση σε δύο βασικούς άξονες. Ο ένας είναι ο άξονας της ανάπτυξης, πρέπει να υπάρχει προοπτική για τον τόπο, πρέπει να υπάρχει προοπτική για δημιουργία θέσεων εργασίας, πρέπει να υπάρχει προοπτική για την επιχειρηματικότητα για τους νέους ανθρώπους και για την εξέλιξη για τους νέους ανθρώπους και τους Έλληνες.

      Ο δεύτερος άξονας είναι τα κοινωνικά αντίβαρα με οριζόντιες πολιτικές που θα διαβεβαιώνουν ότι η οικογένεια, το παιδί, ο νέος άνεργος, ο ανάπηρος, οι κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού είναι πάντα στο κέντρο του ενδιαφέροντός μας. Νομίζω ότι σε αυτά τα ζητήματα το επόμενο διάστημα πρέπει να ρίξουμε το κύριο βάρος.

      Ευχαριστώ πολύ.